ثانیه های سپید

با دقت به صورتم نگاه کرد و گفت ریش سفید داریا!

لبخند یواشی زدم اما

به آن دو هفته ای فکر کردم که عوارض آن قرص مسخره چه بلایی را سرم آورد! خدا را شکر همه را بوسیدم و گذاشتم کنار.

ثانیه های سپید...

طوفان شن

رعد و برق

باران

بی برقی

چه ترکیب وحشتناکی!

ثانیه های سپید...

حالا چارتا لگد زده، دو تا مشت حواله کرده! گردن یکیو هم گاز گرفته! بچه ن دیگه، حتماً یکی سر به سرش گذاشته که اینم زده، طوری نیس! اما چرا عذر پسرم رو خواستن! واقعاً این چه مدرسه ایه! درک نمی کنن! نمی فهمن، ادعاشون هم میشه!!!

امروز که پسرش را به شرکت آورد و جواب سلام همکاران را با صدای خر و بوق ماشین داد و چند بار میز بابایش را زیر و رو کرد و زبانش را برایم درآورد متوجه شدیم مدیر مدرسه چه می گوید، چه کشیده است!

ثانیه های سپید...

آی! گل

ای ساکن رقصان

که می پراکنی عطرش را

ای شمیم

گیج کرده ای هوای جهان را

اصلاً با تو هستم هوا

که نازدانه های خورشید را به همراه داری

و آه! آه! خورشید

طلوع همواره ی من

اوست که از فاصله های دور

ایستاده است

و تولد شمیم گل ها را در کهکشان جشن می گیرد

جهانم گیج از افق های روشن او

در آن هرگز چشم به تماشای غروبی نیست

هان ای شعاع افکنده ی شفق!

طلوع همواره ی دور!

طلوع همیشگی بارانی!

ثانیه های سپید...

آمدند سراغم, کلی حرف زدند و پرسیدند, دفتر گزارش و را نشان دادند, از مصالحه ای که اتفاق نیفتاد گفتند, از اعدادی که بالا و پائین بودند, زبانم بند آمده بود, می خواستند با آنها بروم, با آن دو نفر بی شعور, چقدر واقعی بود این خواب لعنتی!

ثانیه های سپید...

خواب که از سر بپرد با چه مصیبتی این کوفتی را باید برگردانیم؟

ثانیه های سپید...